ในที่สุดก็ได้ฤกษ์อัพบล็อค...ขึ้นปีสามแล้วเหนื่อยแสรด แทบไม่ได้หลับได้นอน ทั้งเรียนทั้งกิจกรรม
จริงๆถ้ารู้จักทำตัวให้ว่างแล้วลดความขี้เกียจลงก็คงจะมีเวลาพักผ่อนแล้วแท้ๆ =_=;;
เรื่องสั้นนี้เพิ่งเขียนเสร็จตะกี้ ว่าจะส่งงานจุลสารmouseของITTAG(ไปเป็นสต๊าฟอยู่)
ไม่รู้จะทันกำหนดส่งรึเปล่า แต่ก็เอามาแปะบล็อคไว้ก่อนเลย ลองอ่านดูเน้อ
หายไปพร้อมสายฝน
BY: Killer_i
...ฝนตกอีกแล้ว...
...ฉันเกลียดวันฝนตกที่สุด...
...เพราะวันที่ฝนตก...เป็นวันที่คนที่ฉันรัก...ได้จากฉันไป...
*****
...หนึ่งปีก่อน...
ฉันยืนหลบฝนอยู่หน้าเซเว่นฯ...ฝนตกหนักมาก และฉันก็ไม่ได้พกร่มมา ขณะที่ฉันกำลังลังเลอยู่ว่าจะวิ่งฝ่าฝนกลับหอพักดีหรือไม่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง
"เข้ามาในร่มด้วยกันมั้ยครับ"
...นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับเขา...
เขาเดินมาส่งฉันถึงหอพัก ฉันกล่าวขอบคุณเขา เขาตอบขำๆว่า
"ไม่เป็นไร...ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ"
*****
...จากนั้นฉันก็ได้เจอเขาอีกหลายครั้ง...
บ่อยครั้งที่ฉันอาศัยร่มเขากลับหอเหมือนครั้งแรก
บางครั้งเขาลืมพกร่ม...ฉันก็ให้เขากลับด้วย
ช่วงหลังๆเราต่างก็มีร่ม...แต่ก็ยังเดินกลับหอด้วยกัน
มีอยู่ครั้งหนึ่ง...ที่เราทั้งคู่ไม่ได้พกร่มมา...และก็ได้วิ่งฝ่าสายฝนกลับหอพร้อมกัน
...เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น...จากที่มาส่งที่หน้าหอเฉยๆ เขาก็เริ่มอยู่นั่งคุยกับฉันที่ใต้หอพัก...จากคุยกันนิดหน่อย...ก็กลายเป็นคุยกันมากขึ้น...จนบางครั้งเราก็นั่งคุยกันจนหอปิด...
...พอหมดหน้าฝน...พวกเราก็เริ่มคบกันเป็นแฟน...
...นั่นเป็นช่วงเวลาแสนสุขสำหรับฉัน...
*****
...วันหนึ่งกลางฤดูหนาว...
เราสัญญาว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน ฉันหวังว่าอากาศจะแจ่มใส
...แต่แล้วฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก...
ฉันรอเขาอยู่หน้าหอพักชั่วโมงกว่า...โทร.หาเขาก็ไม่รับ
...เขาคงไปติดฝนอยู่ที่ไหนสักแห่ง...ฉันเชื่อย่างนั้น...
...แล้วเขาก็มาหาฉันจนได้...โดยช้ากว่าเวลานัดสองชั่วโมง...
...แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว...เขามาพร้อมผู้หญิงคนหนึ่ง...
...เขาบอกว่า...เขาเจอเธอติดฝนอยู่ จึงอาสามาส่งเธอ และบังเอิญว่าเธออยู่หอเดียวกับฉันพอดี พอฝนซา ทั้งคู่จึงเดินมาด้วยกัน...
...อยู่ใต้ร่มคันเดียวกันกับเขา...เหมือนอย่างที่ฉันเคยเป็น...
*****
วันเวลาผ่านไป...ฤดูฝนเวียนมาอีกครั้ง
ฉันกับเขายังคงคบกันอยู่เหมือนเดิม แต่ด้วยชั้นปีที่สูงขึ้น ทำให้เราต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่เป็นของตัวเอง จึงไม่ค่อยมีเวลาให้กันเหมือนเมื่อก่อน
...แต่เราทั้งคู่ก็ยังรักกันดี...
...ฉันเชื่อเช่นนั้น...
*****
"เขามีคนใหม่"
...หลายเสียงบอกกับฉัน..แต่ฉันไม่เชื่อว่ามันจะเป็นความจริง...
...หรือฉันอาจจะรู้อยู่แล้ว...แต่แค่ไม่อยากยอมรับ..เท่านั้นเอง...
...ฉันตัดสินใจไปหาเขาที่ห้องในกลางดึกคืนหนึ่ง เพื่อถามเขาถึงเรื่องข่าวลือที่เกิดขึ้น...และเพื่อยืนยันว่า...ฉันกับเขา เรายังรักกันดีอยู่...
...คืนนั้นห้องของเขาล็อกอยู่...ไฟปิดเงียบ...ฉันใช้กุญแจสำรองที่มี ไขประตูห้องของเขาเข้าไป...
...ฉันพบรองเท้าสองคู่อยู่หน้าห้อง...
...และพบร่างสองร่างอยู่บนเตียง...
...คืนนั้น...ฝนตกลงมาอย่างหนัก...
...ฉันเดินตากฝนออกจากที่นั่นมาเพียงลำพัง โดยที่ไม่มีน้ำตาไหลลงมาแม้แต่หยดเดียว...
...คืนนั้น..ตรงกับวันที่ฉันกับเขาพบกันครั้งแรกเมื่อหนึ่งปีก่อน...
...ฉันไม่ได้กับบอกใคร...ว่าฉันได้แวะไปหาเขาที่ห้อง...
*****
...ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านของตัวเองตั้งแต่คืนนั้น...
...ใช่...คืนนั้นฉันบอกกับใครๆว่าจะเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัด...ฉันจองรถทัวร์ไว้แล้ว...และฉันก็ขึ้นรถตามกำหนดการเดิม...หลังกลับจากห้องของเขา...
นั่นหมายความว่า...คืนนั้นทั้งคืน...ฉันอยู่บนรถทัวร์ และกำลังเดินทางกลับบ้าน
*****
...เมื่อฉันกลับมาที่มหาลัย...ก็ได้พบกับข่าวเกี่ยวกับเขา...
...เขาตายแล้ว...
...ถูกสายโทรศัพท์รัดคอตายในห้องพักของตัวเอง...
...ผู้ต้องสงสัยมีเพียงหนึ่ง...คือผู้หญิงที่อยู่กับเขาในคืนนั้น...คู่นอนของเขา...อีกคนที่เขาเจอในวันฝนตก...เธอคนนั้น...
ประตูห้องถูกล็อก มีเพียงรอยนิ้วมือของเขาและเธอติดอยู่บนอาวุธ ตรวจพบแอลกอฮอล์ในร่างกายของทั้งคู่
...ตำรวจสรุปว่า...สาเหตุของการฆาตกรรมน่าจะมาจากเรื่องชู้สาว เธอคือคนร้าย...ก่อเหตุเพราะความหึงหวงบวกกับอาการเมาจนขาดสติ...
...ฉันถูกเรียกไปสอบปากคำในฐานะแฟนสาวของผู้ตาย...ที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้แต่อย่างใด...
...ฉันร้องไห้ไปมากมายระหว่างถูกสอบปากคำ...
...ผู้คนต่างเห็นใจฉัน...
...แล้วคดีนี้ก็จบลง...
*****
...เหตุการณ์นั้นผ่านมาได้ครึ่งปีแล้ว...แต่ทุกครั้งที่ฝนตก...ฉันก็จะนึกถึงเรื่องระหว่างฉันกับเขาขึ้นมาทุกที...
...ฉันหุบร่ม...ยืนตากฝนอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน...เงยหน้ามองท้องฟ้าที่หม่นหมอง...แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาปะปนกับน้ำฝน...
...ฉันจะทนกับความรู้สึกนี้ได้อีกนานแค่ไหนกันนะ...
...ความรู้สึกอึดอัด เหมือนหัวใจถูกบีบ...
...ความหวาดกลัวในบางสิ่งบางอย่างที่อาจจะคืบคลานเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้...ความหวาดหวั่น วิตกกังวล หวาดระแวง...
...และอาจจะมีเศร้าเสียใจปะปนอยู่บ้าง...
...ฉันคงจะเป็นแบบนี้ไปอีกพักใหญ่...
...อย่างน้อยก็จนกว่าคดีจะหมดอายุความ...
*****
...ให้ตายสิ...
...ฉันน่าจะทำรอยสายโทรศัพท์ไว้ที่มือของผู้หญิงคนนั้นด้วย...
-จบ-
ภาพประกอบ...สมัยเริ่มคบกันใหม่ๆ...วาดหลังแต่งเสร็จ
เรื่องนี้ ชอบ-ไม่ชอบยังไง ติชมได้นะคะ ^^
